Jump to content

Vaiet

Bywalec
  • Posts

    2,494
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    33

Everything posted by Vaiet

  1. W przytoczonym fragmencie widać, że już wtedy zwracałem uwagę na problematyczny niższy zakres wysokich tonów. Fakt, osłuchałem się nieco przez ten czas i skala odniesień znacznie się powiększyła. Poza tym staram się oceniać słuchawki względem ich bezpośredniej konkurencji oraz w ramach półki cenowej w jakiej się lokują. W tym wypadku Jasper grają w innej lidze, niż E1.
  2. Z całym szacunkiem dla autora tego tekstu, ale jak to teraz czytam, to... Dalsza polemika na tym gruncie sensu nie ma. Dokładnie. Wyważone proporcje, świetna tonalność, brak przesadyzmu w strojeniu przez wypruwanie jakichś dzikich peak'ów mających na celu robić efekty "wow". W Tytanach 6 najważniejsze, to zmienić standardowe tipsy na SpinFity - u mnie bodaj CP145. Wtedy góra się ładnie otwiera, bas staje bardziej zwarty i przez to też dochodzi sporo powietrza. Sporo osób narzekało, że Titany są za gęste, za gładkie i góra ma dziki roll-off. No niestety, ale Dunu się nie popisało dając dość kijowe tipsy w zestawie, co skutkuje taką trochę dźwiękową padaczką. E1 nawet z JVC SpiralDot, które sporo w nich poprawiają, nie mają IMO podejścia do Jasperów w pełni fabrycznej konfiguracji. Sopran w E1 jest zdecydowanie niższej jakości - gorsze rozciągnięcie pasma, mniej powietrza, rozjaśniony i nienaturalny, lekko szorstki tembr odbiegający od naturalnego. Jedyne w czym mogą E1 konkurować, to głębia sceny, bo na niektórych utworach pojawiało się wrażenie nieco lepszej faktury sceny na głębokość właśnie, ale to były pojedyncze scenariusze w dużej mierze zależne też od źródła.
  3. Tak jak obiecałem, wracam z porcją wrażeń dotyczących SE180. SEM3 ma już dobre 30h przebiegu z lekkim haczykiem, więc można było zacząć jakieś porównania i bardziej krytyczne odsłuchy. Nie wiem jak wygrzewanie wpływało na SEM1, bo SE180 trafił do mnie z drugiej ręki, ale w przypadku SEM2 największe zmiany zachodziły właśnie w trakcie pierwszych 50h grania, z czego zdecydowanie najwięcej działo się podczas pierwszej połowy tego cyklu. Wygrzewanie oczywiście w ramach naturalnego słuchania, czasem tylko zostawiałem DAPa, żeby chwilę pograł, ale generalnie nie spinałem się chcąc mieć jak najbardziej dokładny obraz brzmienie trzeciej karty. Miało być krótko i treściwie, zaczynając od tego, że SEM1 to bieda i generalnie nie warto się tą kartą interesować, bo spisałem ją na straty tuż po tym, jak wygrzałem nieco SEM2, ale wygląda na to, że byłem w błędzie a ignorancja nie popłaca. Podłączyłem Aroma Audio Witch Girl W6.2 ze stockowym kablem, odpaliłem „Ghost Reveries” Opetha i oniemiałem. Ale że to tak serio? Tak serio serio? Kiedy ostatnio słuchałem SEM1 przez dłuższy czas, zapamiętałem tę kartę jako dość specyficzną, bo raczej neutralno-gładką, względnie chudą, z akcentem na skraje pasma, ubytkiem w mid-basie oraz niższej średnicy, przeciętną wielkościowo sceną i przekazem raczej nudnym i mało porywającym, ale bardzo precyzyjnym i napowietrzonym. I potem wjeżdża SEM2 i wszystko od razu staje się jasne, skąd ta wcześniejsza awersja względem SEM1. Karta na podwójnym układzie AK4497 gra po prostu lepiej, a ta lepszość to przede wszystkim lepsza dynamika, przestrzeń, szczegółowość i barwa. Wszystko nagle nabiera rumieńców, przekaz staje się bardziej angażujący, nabiera charakteru i kolorytu. To jak naniesienie pełnej palety barw na obraz malowany wyłącznie w odcieniach szarości. Jest pełniejszy, bardziej sprężysty bas. Jest cieplejsza, bardziej muzykalna i organiczna średnica niosąca o wiele więcej emocji. Sopran mający zdecydowanie więcej blasku – zwłaszcza w niższej części – będący tym lepiej doświetlonym i bardziej obecnym. Przestrzeń jest większa, bo wszystko osadzone jest na bardziej rozległej, lepiej poukładanej scenie. Poprawia się klarowność, bryły instrumentów są większe, choć nie ma między nimi przez to aż tak wielkiej ilości powietrza. Za to ich kontur jest wyraźniejszy, bardziej precyzyjnie kreślony. Holografia jest o wiele lepsza, a separacja kanałów względem karty na ES9038Pro jedynie pogłębia wrażenie większej, bardziej obszernej i lepiej poukładanej sceny. Czytając opinie, że SEM1 jest gładsze i spokojniejsze od SEM2, nudniejsze i ogólnie gorsze – przeczytacie prawdę. SEM1 nie jest złą kartą, po prostu SEM2 jest lepsze pod niemal każdym względem i jedyny scenariusz, gdzie bazowa karta będzie lepsza to przy parowaniu z bardzo gęsto grającymi słuchawkami lub takimi, które mają mocno podkreślony i/lub ostry sopran. Wtedy pełniejszy bas i średnica lub akcent w niższym sopranie obecne w SEM2 mogą stanąć na przeszkodzie w osiągnięciu optymalnego zgrania. Była przystawka i pierwsze danie, a na danie główne karta na poczwórnym układzie ES9038Q2M. Nawiasem mówiąc to mam nadzieję, że w SEM4 Astell nie postanowi podtrzymywać trendu i nie pomnoży liczby układów przez 2 jak to się odbywało do tej pory. Przechodząc jednak do sedna muszę od razu zaznaczyć, że wygrzewanie kart do SE180 to rzecz kluczowa. Gdyby oceniać je przez pryzmat tego, co prezentują prosto po wyjęciu z pudełka i pierwsze 15-20h, to ja osobiście czułbym smutek, żal i rozczarowanie z powodu wyrzucenia sporej ilości gotówki na sprzęt, który zachwycać zachwyca, ale nie urywa aż tak. Bo taki SEM2 z pudła grał dość gęsto i masywnie, z roziskrzonym niższym sopranem, a z biegiem czasu prezentacja nabrała ogłady i kultury – bas się uspokoił, odmulił niższy środek, a soprany poprawiły swoje rozciągnięcie przy jednoczesnym uspokojeniu wyższej średnicy i niższego sopranu. Do momentu wygrzania SEM2, różnica między SE180 a Fiio M11 Plus LTD była dużo mniejsza, niż wskazywałaby na to różnica w cenie, ale po wygrzaniu Astell odjechał i udowodnił, że może być „The one to rule them all”. To samo miało miejsce w SEM3 – gładko, dość gęsto, miękko, nieporywająco, a do tego z uczuciem rozerwania sceny na lewo i prawo kosztem wypełnienia środka. Dziwne to było uczucie, kiedy wokal wybrzmiewał od lewej i prawej, a przede mną była wyczuwalna pustka. Wraz z biegiem czasu, uczucie to zmniejszyło się, jak gdyby oba kanały postanowiły jednak ze sobą współpracować. Samo brzmienie też zyskało na atrakcyjności, bo bas nabrał wigoru, stał się twardszy i bardziej sprężysty, średnica straciła dziwną matowość zabijającą energię w przekazie, a sam sopran też nabrał blasku oraz klarowności. W efekcie mam wrażenie, że tonalnie SEM3 plasuje się gdzieś pomiędzy SEM1 i SEM2. Gra swobodniejszym i bardziej napowietrzonym, ale jednocześnie gładszym i spokojniejszym dźwiękiem, niż karta na 2xAK4493. Za to od SEM1 gra pełniej, bardziej naturalnie i angażująco, z większą werwą oraz lepszą dynamiką. Od obu wcześniejszych kart „Trójka” gra za to bardziej przestrzennie i odnoszę wrażenie, że jej charakter jest najbardziej zbalansowany. Na obecną chwilę SEM3 jest chyba moją ulubioną kartą, a przez wzgląd na swoją sygnaturę również najbardziej synergiczną. Mam wrażenie, że wszystko co do niej podłączę gra wyśmienicie i nie mogę się pozbyć wrażenia, że to najbardziej uniwersalna karta ze wszystkich trzech, jakie dotąd wypuszczono. Czy warto kupować dodatkowe karty do SE180? Zdecydowanie tak. Różnice między nimi są tak duże, że stwierdzenie, iż zmieniamy DAPa bez zmiany obudowy to chyba najtrafniejsze określenie. Każda karta różni się od siebie na tyle mocno, że zakup jednej nie neguje sensowności posiadania pozostałych. Na pewno też różnice między SEM2 i SEM3 są mniejsze, niż pomiędzy którąś z tych dwóch kart a SEM1, czy też można by po prostu stwierdzić, że bazowa karta odstaje od pozostałych jeżeli idzie o tonalność.
  4. Wytłumacz to tym, którzy idą w zaparte, że E1 są lepsze od Jasperów
  5. To teraz moja kolej, żeby napisać co nieco o Aune Jasper! Serdeczne dzięki dla @Maysterza wypożyczenie demówki do odsłuchu. Drugie dokanałówki Aune to zdecydowany progres względem poprzednika, czyli modelu E1. Zmieniło się naprawdę dużo i pierwsze wrażenie to takie, że ma się do czynienia z o wiele bardziej dojrzałym projektem. W zasadzie poza zastosowaniem w obu modelach metalowych obudów i pojedynczych przetworników dynamicznych, nie widzę podobieństw. Jaspery to konstrukcja OTE z odpinanym kablem, ergonomiczna i wygodna nawet na tipsach z zestawu. Do tego o wiele lepsze etui – tym razem skórzane – i kabel, który wzbudza mniej obaw o jego żywotność, choć odbyło się to kosztem jego ergonomii. Szalenie podoba mi się właśnie budowa i wykonanie Jasperów. Są małe i wygodne, a przy tym solidnie zbudowane, a spasowanie elementów jest po prostu świetne. Gniazda MMCX wydają się być bardzo wysokiej jakości – są sztywne, ciasne i wtyki kabli nawet tych spoza zestawu siedzą w nich pewnie, bez chybotania na boki lub obracania bez oporu. Tulejka jest gruba i dość krótka, ale nie miałem żadnych problemów z uzyskaniem idealnej szczelności kanału na fabrycznych tipsach. W zasadzie każdorazowa aplikacja była szybka i całkowicie bezproblemowa, jakby słuchawki dosłownie wskakiwały na miejsce. Na wysoki komfort wpływają również dobrze wyprofilowane zausznice, które przylegały do małżowiny usznej bez uczucia ucisku, więc nawet po dłuższym czasie nie odczuwałem żadnego dyskomfortu związanego z ich obecnością. Jedyną tak naprawdę ergonomiczną bolączką, która dała mi się we znaki, to kabel. Jego gumowa powierzchnia, choć całkiem elastyczna jest też całkiem sprężysta, w efekcie czego kabel dość mocno „pracuje” i potęguje efekt mikrofonowy. Dźwiękowo już od pierwszych chwil po wyjęciu z pudełka brzmienie Jasperów wywołało szereg skojarzeń. Głównie za sprawą ich tonalności, która ma wiele cech wspólnych z posiadanym przeze mnie Aune S6 Pro, choć z pewnymi kluczowymi różnicami. W ogólnym ujęciu, doki od Aune grają dla mnie dźwiękiem neutralno-naturalnym, z dość wyraźnie ale nieprzesadnie podbitym sub-basem i podkreślonym zakresem prezencji, co skutkuje przybliżeniem pierwszego planu i akcentem wyraźnie położonym na wokale. Brzmienie samo w sobie jest jednak świetnie zbalansowane i dopracowane, powiedziałbym nawet, że wyrafinowane, bo pod kątem dźwiękowym wszystko jest wyważone, choć odbiór Jasperów może też w dużej mierze zależeć od źródła. Testowałem połączenia w których Jaspery zagrały pełniejszym, cieplejszym i bardziej gęstym brzmieniem a także takie, w których brzmienie było już wyraźnie lżejsze, bardziej neutralne i spokojne. Bas nie należy do najszybszych, jest nieco zmiękczony, ale ma świetne zejście i potrafi ukazać sporo niuansów. Może zaskoczyć tym, jak chętnie i jak nisko jest w stanie zejść w najniższe rejony tonów niskich, a ze źródłami takimi jak A&K SE180@SEM2, Ikko ITM01 czy iBasso DC03 nawet mid-bas staje się całkiem prominentny, choć nigdy nie dominuje. Średnica jest klarowna i czysta, zbalansowana i dość naturalna w brzmieniu. Mam tu na myśli nie tylko poprawnie oddaną tonalność, ale również brak jakichkolwiek udziwnień mogących zaburzać poczucie spójności i koherentności brzmienia. Nie jest to najpełniejszy środek na świecie, ale nie mogę powiedzieć, by czegokolwiek mu brakowało. Jest w tym podzakresie sporo swobody, jest przyjemny balans między energią a wypełnieniem i co najważniejsze, wokale choć wysunięte w przód nie są krzykliwe, a ich prezentacja nie jest rzucona prosto w twarz. Mało tego, brzmią one swobodnie i bez śladu sybilantów oraz nosowości, przez co brzmią angażująco i nie męczą. Góra jest dobrze rozciągnięta, choć po nieco łagodniejszej stronie. Ma świetną definicję i sporo blasku, choć trzyma się nieco z tyłu. Mimo to jest zawsze obecna i szczególnie spodobała mi się zdolność Jasperów do prezentacji wszelakich drobnych niuansów w sposób nienachalny, a jednocześnie budujący poczucie szczegółowości. I tu też warto nadmienić, że w zakresie tonów wysokich Aune grają swobodnie i bez napinki, bardzo kulturalnie i dojrzale, więc sporo wybaczają jeżeli idzie o słabiej zrealizowane utwory. Scena nie jest przepastna, ale to co udało się uzyskać Aune, to zrównoważoną i rozbudowaną w każdej osi scenę. W gruncie rzeczy spodziewałem się bardziej zamkniętej na szerokość sceny i bliższej prezentacji, a tymczasem mimo wysuniętych wokali Jaspery potrafią przyjemnie zaskoczyć świetną separacją kanałów, pozycjonowaniem i precyzją. Scena na szerokość jest dobra, bardzo dobra na głębokość i niezła na wysokość. Bryły poszczególnych instrumentów są kształtne i precyzyjnie osadzone w przestrzeni, jest między nimi całkiem sporo powietrza, co potęguje wrażenie szczegółowości. W ogólnym rozrachunku Aune Jasper baaaaardzo mi się spodobały, głównie za sprawą dojrzałego, spójnego brzmienia, dobrych technikaliów, swobody prezentacji oraz wysokiej jakości wykonania. Porównując je do Aune E1, od razu słychać, że Jaspery to słuchawki ze zdecydowanie wyższej półki. Ich brzmienie jest dojrzalsze, bardziej wysublimowane i koherentne. Jaspery grają swobodniej, dźwiękiem bardziej przestrzennym i napowietrzonym, a przy tym wyrafinowanym. Bas jest bardziej zwarty i schodzi niżej, podczas gdy ten w E1 ma gorszą rozdzielczość z akcentem wyraźnie położonym na bardziej obły i masywniejszy mid-bas. Średnica w Jasperach jest bardziej swobodna i detaliczna, ukazuje więcej niuansów od gęstszej i pełniejszej średnicy w E1. Droższe Aune wygrywają też pod kątem rozciągnięcia sopranów i samej jakości tonów wysokich, które w E1 są bardziej sykliwe i ostrzejsze w niższej części, a jednocześnie nie dorównują Jasperom pod kątem szczegółowości, rozciągnięcia i detaliczności. Scena w E1 jest mniejsza na szerokość, bardziej zamknięta wokół słuchacza, z bliższym i bardziej bezpośrednim pierwszym planem. Nie oferuje takiej swobody brzmienia, nie jest tak napowietrzona jak w Jasperach, ani nie oferuje tak precyzyjnego pozycjonowania czy separacji źródeł. Bez bicia przyznam, że świadomie odmówiłem sobie testowania tipsów. Wiem, że można w ten sposób poprawić brzmienie Jasperów, ale komfort ze standardowymi tipsami każdorazowo powstrzymywał mnie przed kombinacjami, skoro ich aplikacja działała na zasadzie „Plug&play”. Pozwoliłem sobie za to sprawdzić, jak zagrają z lepszym kablem i do tego celu wykorzystałem Oriveti Affinity, z którym Aune Jasper stworzyły naprawdę niezłą parę. Dość powiedzieć, że w zestawie z Ikko ITM01 było to naprawdę niesamowicie satysfakcjonujące combo. Bas stał się nie tylko pełniejszy, ale jeszcze bardziej rozdzielczy, a także poprawiła się jego faktura. Średnica nabrała kolorów i życia, a sopran stał się bardziej jaskrawy oraz lepiej doświetlony, ale nadal fantastycznie kontrolowany. Do tego scena urosła w każdą stronę, więc w zasadzie same benefity.
  6. Eikony nie są łagodne i ciepłe Może nie są tak ostre jak TH900mk2, ale na pewno od nich o wiele bardziej finezyjnie zestrojone. Jak będzie okazja, to posłucham na pewno. A nuż się przekonam, że są coś warte?
  7. Nie słuchałem Aeonów nowych, ale Atticusów też nie. Póki co miałem doświadczenie z Eikon, Eikon LTD które kupiłem, Aeolus i Auteur. Kabel w nich dużo, naprawdę dużo zmienia, a testowałem jedynie przeskok z taśmy na OFC. Taśma jest tragiczna i kastruje te słuchawki z dynamiki, z powietrza, z faktury w całym paśmie. Wszystko na taśmie, dla mnie oczywiście, brzmi matowo, jest rozlazłe i nijakie. Nie wiem na ile skalują się z jeszcze lepszymi kablami, bo nie miałem okazji sprawdzić, ale faktem jest, że kabel do ZMF to dobra opcja. P.S. Nie bronię Atticusów, po prostu wiem jak jest. No i z opisów sam wiedziałem, że to nie są słuchawki dla mnie jeszcze zanim posłuchałem jakichkolwiek ZMF
  8. Z którym kablem słuchane? Tak z ciekawości. Bo jak z taśmą, to tragedia i masakra niezależnie od modelu. Dobrze, że zmienili ten padaczkowy kabel na coś sensownego. Niemniej strojenie, z tego co wiem, jest takie typowo hamerykańskie - zaokrąglone skraje, podbity mid-bas i wyższa średnica, ciepłe i dość gładkie. Nie koniecznie. Są srebra gładkie i ciepłe, wypychające mocno wokale. Raczej bym tu widział dobrą, czystą miedź która poprawi kontrolę dołu, doda blasku w sopranie i ogólnie odmuli całe brzmienie No jak by je wpinał w dongla, który nie wyciąga nawet 100mw przy 32ohm, to tak by było. Wpiął w co miał, nie zagrało czy nie podeszło - LAJF.
  9. Pewnie w weekend jakoś. Na razie wygrzewam, poznajemy się na spokojnie i jak będzie ok. 30-40h przebiegu, to zacznę porównywać z pozostałymi. Na pewno różnica w technikaliach i barwie jest mniejsza między SEM2 i SEM3, niż między SEM1 i SEM2. Poza tym słucha mi się tego z nieskrywaną przyjemnością. Jutro zamierzam posprawdzać jak się zgrywa SEM3 z Aune Jasper i Ranko RIE-880
  10. Vaiet

    Muzyczne Zakupy

    Nie mam nic na swoje usprawiedliwienie
  11. Świetny pomysł, żeby mi wyszły gniazda w Xelento
  12. Tylko uważaj, żeby Ci głowy z ramion nie zdjęło BTW. Szkoda, że Mamba12 na takich wtykach, bo nie mam do czego podłączyć, a chętnie bym posłuchał
  13. Musisz użyć cięższych wtyków, bo marki sobie na rynku kablarskim nie wyrobisz 🤣
  14. No... Sorki? W sumie i tak zbierałem się do tego zbyt długo, a to w sumie już chyba trzecia wersja tego tekstu, który to miał się tu pojawić dobrych kilkanaście tygodni temu Niemniej z tej wersji jestem zadowolony.
  15. A teraz to, na co wszyscy czekali! A przynajmniej dwie osoby Specjalnie na tę okazję, by pokazać moje oddanie i poświęcenie, sięgnąłem po fabryczny kabel od TH900mk2. W tym wypadku będzie on stanowić punkt odniesienia względem pozostałych kabli. Fabryka daje kabel oparty o miedź 7N OCC, długości 3m, zakończony wtykiem 6,3mm, w grubym nylonowym oplocie. Skupię się jednak wyłącznie na kwestii brzmienia, żeby nie robić z tego posta tasiemca (ta, jasne...). Na stocku TH900mk2 grają tak, jak zapewne wszyscy wiedzą – masywna V-ka z potężnym basem, wypchniętymi wokalami, cofniętą średnicą i wyraźnie podkreśloną, mocno rozjaśnioną górą – zwłaszcza w okolicach 6-7khz. Brzmienie to jest efektowne, ale na dłuższą metę dla mnie męczące. Kiedy dodać do tego niektóre gorsze jakościowo realizacje, to talerze perkusyjne potrafią siekać jak piach sypany na blachę. Solucję na to mam aż w trzech różnych wydaniach i każda z nich wnosi coś innego. Na pierwszy ogień kabel najtańszy, produkcji Audeos i oparty o przewodnik Ranko oznaczony katalogowo kodem D57. Wiem tylko, że jest to cienka miedź, dość tania, o budowie złożonej z siedmiu grup po osiem żył grubości 0,08mm. Mój kabel to 4 żyły w klasycznym zaplocie długości 1,2m + hardware od PlusSound – splitter Rose Gold, wtyk 4,4mm i wtyki 2pin Sennheiser z odpowiednio polutowaną polaryzacją. Dźwiękowo już ten budżetowy kabel robi różnicę i na moje ucho jest to różnica na plus. Bas robi się bardziej zwarty, mniej bułowaty, a nabiera faktury i charakteru. Poprawia się jego impakt, jest wyraźnie twardszy i szybszy przez co buduje zarówno lepszą dynamikę jak i wrażenie mniejszego „nacieku” na średnicę mimo iż chętniej i wyraźniej schodzi w najniższe rejony sub-basu. Średnica otwiera się wyraźnie, jest bardziej swobodna i przede wszystkim obecna. Znika wrażenie kompresji i ściśnięcia instrumentów w głębi, nabierają one blasku. Wokale też stają się bardziej barwne, żywsze, mają w sobie więcej emocji i swobody. Na stocku miałem wrażenie pewnego ich ściśnięcia. Kontrola sopranu też idzie na plus. TH900 grają kulturalniej i spokojniej w tym newralgicznym rejestrze o którym wspominałem. Rozciągnięcie góry wciąż jest świetne, ale stają się one w całym zakresie wysokich tonów nieco gładsze, bliższe naturalności brzmienia, choć wciąż zachowują swój charakter. Scenicznie poprawia się wrażenie detaliczności. Fostexy grają nieco szerzej, a przede wszystkim swobodniej i z większą ilością powietrza. Pozycjonowanie jest nieco lepsze podobnie jak wrażenie budowania głębi, choć są to różnice dość niewielkie. Niemniej wszystko tu, przynajmniej dla mnie, to działania na plus. Drugi kabel to również produkcja by Audeos na bazie przewodnika Ranko. W tym przypadku jest to połączenie posrebrzanej miedzi OCC i folii z miedzi OCC owiniętych wokół kevlarowego rdzenia i zamkniętych w miękkiej, elastycznej otulinie PVC. Konfiguracja podobna jak powyższego kabla z czystej miedzi, tj. 1,2m długości, wtyki Sennheiser 2pin, wtyk PlusSound 4,4mm oraz splitter PlusSound carbon. Kabel droższy od miedziaka, ale moim zdaniem stosunek cena/jakość wgniata. Tinsel (jak nazywany jest ten przewodnik od Ranko) wprowadza jeszcze dalej idące zmiany, niż „miedziak” i idzie bardziej w kierunku, który jest moim ulubionym wyborem kiedy idzie o tonalność. Względem kabla z zestawu, hybryda gra wciąż basem pełnym, ale lepiej kontrolowanym. Poprawia się jego rozdzielczość i dynamika, staje się „ciaśniejszy”, ale bez ubytku na masie. Jest lepszy impakt, lepsza jego faktura, a dzięki temu da się wychwycić o wiele więcej niuansów. Średnica otwiera się, staje o wiele, wiele lepiej napowietrzona i swobodniejsza w przekazie bez jednoczesnego wypchnięcia całej jej prezentacji w twarz. Wokale nadal są lekko zaakcentowane, ale nie są już prezentowane na tle instrumentów, tylko bardziej na równi z nimi. Tonom średnim, a zwłaszcza niższej ich części, nie brakuje wypełnienia i mięcha, a jednocześnie jest tu mnóstwo, mnóstwo energii. Sama rozdzielczość tonów średnich to ogromny (na moje ucho) przeskok względem stocka. Tony wysokie stają się nieco gładsze, z wciąż obecnym lekkim akcentem na ich niższy zakres. Względem standardowego kabla poprawie ulega kontrola sopranów, stają się one równiejsze i nie tak dominujące, choć nie mogę powiedzieć, żeby brakowało im blasku. Nadal są klarowne i czyste z tym, że teraz mają bardziej stonowany charakter, bliższą naturalnej barwę dzięki której w końcu talerze perkusyjne brzmią bardziej „jak należy”, a nie jak gdyby ktoś sypał na blachę szkło zmieszane z piachem. Czasem da się poczuć pewną „szorstkość”, ale i tak w porównaniu do fabrycznego kabla jest bardzo duża różnica. Pod kątem technikaliów Tinsel wyraźnie odjeżdża od stocka. O ile sama szerokość sceny jest porównywalna, tak bezapelacyjnie poprawie ulega gradacja planów na głębokość i sama percepcja tejże głębi. Pozycjonowanie jest o wiele lepsze, a to głównie za sprawą wyraźniejszych brył i większej ilości powietrza między nimi. TH900 zyskują na szczegółowości i klarowności, a jednocześnie zachowują niesamowicie rozrywkowy, muzykalny charakter. Trzeci kabel w zestawieniu to Astral Acoustics SSPC (Super SPC), który posiadam najdłużej ze wszystkich. Nie bez powodu zostawiłem go na sam koniec, ale o tym dopiero za moment. Najpierw odrobina faktów. SSPC to 7N OCC SPC 21AWG Litz Type 6 – innymi słowy cztery żyły grubej, posrebrzanej, najwyższej czystości miedzi w otulinie PVC. Kabel ma 1,8m długości, z oryginalnymi wtykami Fostex 2pin, stalowym splitterem i wtykiem 4pin XLR. Szukając kabla, celowałem w przewodnik który będzie maksymalnie neutralny pod kątem brzmienia, to jest nie będzie koloryzował, za to będzie możliwie najlepiej oddawał charakter słuchawek. Z miejsca padła propozycja tego oto przewodnika i nie wahałem się ani chwili, choć cena nie należy do najniższych (na tamtą chwilę gotowy kabel to chyba okolice 450$). SSPC miażdzy stocka. I tu mógłbym w zasadzie skończyć, bo zwyczajnie na tym kablu wszystko jest lepsze, ale po kolei. Zaczynając od basu, pierwsze co rzuca się w oczy, to jego rozdzielczość. Każdy z dwóch poprzednich kabli oferuje w tym względzie poprawę, ale SSPC wyciąga z legendarnego basu TH900 jeszcze więcej. Zejście w dół jest nieograniczone niczym innym jak tylko sprzętem i/lub materiałem jakiego na nich słuchamy. Całe dolne pasmo ulega wyrównaniu – znika luźny, szalejący sub-bas i bułowaty mid-bas. Bas jest twardy, precyzyjny i z wygarem, ma świetną rozdzielczość i layering. Czuć, że jest go mniej, ale jego szybkość i faktura więcej, niż to równoważą. Pod względem ilościowym „Tinsel” gra nieco pełniejszym dolnym pasmem, ale nie dorównuje Astralowi pod kątem rozdzielczości, dynamiki i precyzji. Średnica to creme de la creme – klarowna i czysta, rozdzielcza i swobodna. Nie prezentuje może aż tak dociążonej niższej średnicy jak „Tinsel”, ale wygrywa z nim w kwestii aspektów technicznych oraz maksymalnej równowagi tonalnej. Do tego wokale są czyste i swobodne, bez śladu sybilantów innych, niż te naturalne i charakterystyczne dla danego wokalisty lub wokalistki. Góra dla mnie ze wszystkich czterech kabli – wliczając stock – jest najlepsza. Najlepiej rozciągnięta, najlepiej kontrolowana, najbardziej żywa, naturalna i swobodna. Nie poświęca nic a nic, wprowadzając jedynie same poprawy. Z SSPC sopran jest najbardziej neutralny względem reszty pasma, najbardziej zbalansowany pod kątem tonalności i jednocześnie najlepszy technicznie. Różnice nie są ogromne, ale też ciężko je nazwać niuansami. Scena w SSPC jest najbardziej obszerna i najlepiej rozbudowana w każdą stronę. Na tym kablu TH900-tki grają jeszcze szerzej, z porównywalną głębią do „Tinsela”, ale z nieco lepszą gradacją planów i zdecydowanie najlepszą wysokością. Scena jest napowietrzona i uporządkowana, ze świetnym pozycjonowaniem (testowane w sieciowych FPS) i bardzo precyzyjnie kreślonymi bryłami instrumentów osadzonych wyraźnie w przestrzeni. Miało być krótko i zwięźle, a wyszło jak każdy widzi. Wniosek mój jest jednak prosty – TH900mk2 lubią kable, a kable lubią TH900mk2. Stock absolutnie złym kablem nie jest, nie licząc jego kiepawej ergonomii, ale uważam go za taki, który w głównej mierze odpowiedzialny jest za większość negatywnych opinii na temat Fostexów. Powiem więcej – uważam TH900mk2 za jedne z tych słuchawek, którym warto zafundować lepszy kabel i jak można przeczytać powyżej, nie musi to być od razu markowe kabliszcze za miliony szekli. Mając aż cztery kable, licząc ze stockiem, używam cyklicznie wszystkich trzech poza właśnie tym fabrycznym, który wyciągam wyłącznie do porównań. W innymi wypadku leży on grzecznie w szufladzie i się nie wychyla, żeby nie oberwać nożyczkami. Gdybym miał uszeregować wszystkie kable, wyglądałoby to tak: Technikalia: Stock < D57 < Tinsel < SSPC Tonalność: Stock < D57 < SSPC ≤ Tinsel P.S. Na zdjęciu od lewej D57, Tinsel i SSPC.
  16. Jutro, to jest dzisiaj, wrzucę parę słów razem ze zdjęciami.
  17. W Audeos jest świetny adapter z XLR na 6,3mm od PlusSound, którego osobiście używam i jestem bardzo zadowolony Jeżeli o sam kabel chodzi, to ja po długim riserczu w temacie będę zamawiał właśnie u @Maysterkabel na jednym z jego przewodników autorskich, tylko jeszcze nie podjąłem decyzji ostatecznej ,czy to będzie miedź, czy miedź posrebrzana.
  18. To nie taka prosta sprawa. Gdyby było inaczej, TH900mk2 już dawno wrzuciłbym w komis podobnie jak HD800S i siedział wyłącznie w Eikonach. Prawda jest taka, że stockowy kabel OKRUTNIE kaleczy TH900mk2. Bas jest luźny i dudniący, sopran ostry i cienki, a średnica wciśnięta między nie i praktycznie nie mająca za wiele do powiedzenia pomijając być może żeńskie wokale. Mam trzy kable do Fostexów i one naprawdę mocno reagują na zmianę okablowania (Eikon w zasadzie też). Idzie TH900mk2 uspokoić i to dość mocno, poprawić zarówno kontrolę basu jak i tonów wysokich. Na ten przykład mój kabel Astral Acoustics SSPC wyraźnie zacieśnia bas, który staje się twardszy, bardziej precyzyjny i nie tak obszerny. Góra jest nieco gładsza, spokojniejsza, nie tak ostra i nienaturalnie rozjaśniona, choć nadal zachowuje swój charakter. Do tego średnica wyraźnie wychodzi do przodu, staje się bardziej klarowna i obecna, a do tego poprawia się jeszcze scena i wrażenie szczegółowości. Eikony nie będą miały tej przebojowej energiczności znanej z TH900mk2. Nie zagrają tak szeroką sceną, ani z taką werwą, bas w nich nie będzie miał takiej masy i "powera". Eikony są bardziej kulturalne, spokojniejsze, mniej "narowiste". TH900mk2 to słuchawki wyczynowe, trochę dzikie i z charakterem. Nie da się tych dwóch modeli porównywać zero-jedynkowo pod kątem lepszości, bo oba mają swój własny charakter. IMO jeżeli pasuje Ci granie TH900mk2, ale przeszkadza zbyt masywny i dominujący bas oraz ostra góra, które w obu przypadkach chciałbyś ukulturalnić bez utraty cech wiodących tych słuchawek, to zainwestował bym w kabel. Ja tonalnie uwielbiam kabel od @Maysterna przewodniku od Ranko zwanym tinsel - miedź z folią ze srebrzonej miedzi. No i jedna istotna kwestia - TH900 na głowie niemal nie istnieją. Przy nich Eikony ściskają czerep i stawiają wyzwanie mięśniom karku
  19. Początkowo myślałem, że ten SuperCharger to jest chamski skok na kasę, ale jak spojrzałem pod biurko na fabryczny zasilacz, to doszedłem do wniosku, że może faktycznie Australijczycy pomyśleli nad czymś, co nie wygląda jak generyczny, chiński pierdupnik robiony po kosztach w jakiejś szopie. Z całego zestawu, jak miałbym już się czegoś czepiać, to właśnie fabrycznego zasilacza, który wygląda mocno tak sobie. Już jakiś czas temu myślałem o jakimś zasilaczu stabilizowanym, ale koszt transportu tego z Ali kosztuje niemal tyle, co sam sprzęt. Zasilacz od Muzga wygląda spoko, ale też mając do wyboru czy kupić zasiłkę czy kabel do Eikonów, stawiam jednak na kabel. Cieszy mnie jednak, że zmiany z SuperChargerem są i to w kierunku, który uważam osobiście za ten upragniony pod kątem moich własnym preferencji.
  20. Nie ma sensu robić offtopa w temacie o lampkach zwłaszcza, że chłopaki całkowicie tam odlecieli z dyskusją. Z tego co piszesz, to zdecydowanie Eikon. Aeolus mają bardziej zaokrąglone skraje i akcenty wyraźnie położone na mid-bas i wyższą średnicę. To genialne słuchawki, ale do muzyki kameralnej czy opartej na wokalach (zwłaszcza kobiecych). Auteur to z kolei płaszczyzna totalna w sensie całkowitej tonalnej neutralności. Są równe jak stół, ale nie w sensie nudnej, sterylnej monitorowości. Pasmo mają idealnie niemal pozbawione jakichkolwiek peak'ów, które faworyzowałyby jakąś część pasma. Tonalnie to też neutralność, ale jeszcze ta ludzka, gdzie są jakieś emocje i charakter. Eikony to mój święty graal i ulubione na ten moment słuchawki. Nie są tak płaskie jak Auteur, choć podobieństwo między nimi jest ewidentne jak u dwóch braci po tych samych rodzicach Różnica polega na tym, że Eikon mają ciut podbity sub-bas i niższy sopran. Przed wygrzaniem ten sopran może się dawać nieco we znaki (ja tak miałem), ale potem się uspokaja i już od 50h jest lepiej. Sub-bas jest podkreślony w tej absolutnie najniższej części, gdzie już powoli zaczyna się go bardziej czuć, niż słyszeć. Jak pierwszy raz ich słuchałem po przesiadce z TH900 mk2 to się zastanawiałem, gdzie ten podbity sub-bas jest do momentu, w którym go zwyczajnie poczułem. Za co kocham jednak te słuchawki, to za fenomenalną średnicę. Czytelna, klarowna, przejrzysta, detaliczna i organiczna. Jest pałer, jest energia, a jednocześnie jest realistyczny naturalizm. Uważam je za genialnie zestrojone i mogę o nich pisać w samych superlatywach, bo jestem w nich bezkreśnie zakochany i przez to odrobinę bezkrytyczny. Z drugiej strony, naprawdę nie mam się do czego przyczepić jeżeli o nie chodzi, bo jest tu wszystko. Sprężysty, nisko schodzący bas. Genialna średnica. Rozciągnięty, pełen blasku sopran z akcentem w niższej części. Jest rozbudowana w każdym kierunku, ale nieprzesadnie rozdmuchana na szerokość scena ze świetnym pozycjonowaniem. Z Burkiem C3XP dla mnie zestaw kompletny, a jak w końcu zafunduję im konkret kabel, to pewnie będę musiał przed słuchaniem zakładać pampersy
  21. Jeżeli miałbym wymienić jeden i tylko jeden zakup, to bezsprzecznie ZMF Eikon Marblewood LTD. Jeżeli mógłbym to rozszerzyć, to dołożył bym do tego A&K SE180 + SEM2
  22. Vaiet

    [S] Penon PAC480

    Przypomniałem sobie, że nadal leży w szufladzie
×
×
  • Create New...

Important Information

Register to have access to community resources. Forum rules Terms of Use and privacy anc cookies policy Privacy Policy